Wandelen in Silz: regen, rust & verborgen geschiedenis in Tirol

Regen, lage wolken en nul zicht: geen dag om hoog de bergen in te gaan.

Dus koos ik voor een eenvoudige wandeling door en rondom Silz (Tirol). Het bleek het een verrassend mooie tocht vol kleine ontdekkingen: een waterval, rustige bosranden, Bildstöcke, bijenkorven, flora & fauna en een mysterieuze ruïne op een heuveltop.

Een wandeling die bewijst dat grijze dagen stiekem toch goud waard zijn.

Naar buiten, ondanks de regen

Gisteren stond ik nog op ruim 2500 meter hoogte, maar vandaag - 25 mei - was het een heel ander verhaal: grijs, nat en lage wolken die als een deken over het dal hingen. En toch wilde ik niet de hele dag binnenblijven. Dus zocht ik via Komoot een makkelijke route in de buurt, al bleek 'makkelijk' in de regen soms best een uitdaging. Bijna drie uur heb ik door de regen en het nat heen gebanjerd, maar stiekem was het heerlijk.

De waterval van Silz

De wandeling start op de ruime parkeerplaats aan de rand van Silz. Vanaf hier word je meteen richting de waterval geleid. Geen spectaculaire krachtpatser, maar wel een leuk uitstapje, zeker voor families met de speeltoestellen en zitplekken erbij. Het water klettert rustig naar beneden en vormt een fijne opwarmer voor de tocht.

Langs de Erlebnisweg ‘Vom Korn zum Brot’

Het eerste deel van het pad loopt langs de bosrand over een heerlijk wandelpad, onderdeel van de Erlebnisweg ‘Vom Korn zum Brot’. De route vertelt het verhaal van graan naar brood, maar ik sla al snel af, het bos in. De regen dempt het geluid; alleen het zachte tikken op bladeren blijft over.

Bildstöcke in Silz: kleine verhalen langs de weg

In de Alpen kom je ze overal tegen: kleine kapelletjes, kruisen en gedenktekens. Tijdens deze wandeling stuitte ik op meerdere Bildstöcke. Ze staan er stil maar betekenisvol, als plekken voor bezinning of dankbaarheid.

Wat zijn Bildstöcke?

Het zijn kleine, religieuze wegkapelletjes: een stenen of houten zuil met een nisje waarin een heilige of afbeelding staat. In de Alpen zie je ze vaker. Ze staan op plekken waar mensen vroeger bescherming zochten, even wilden bidden of simpelweg voorbij trokken. Kleine momentjes van rust onderweg.

Bildstöcke op de route Silz – Haiming

Langs de oude landweg richting Haiming vind je nog meerdere originele Bildstöcke die zelfs op de lijst van beschermde monumenten staan. Sommige zijn strak opgeknapt, andere dragen dat prachtige, doorleefde karakter van wind, sneeuw en decennia geschiedenis.

Deze plekken worden mede dankzij de gemeenschap nog steeds gekoesterd. Ze horen bij het dorp, bij de mensen, bij de verhalen.

Bijenkorven & stille paden

Verderop staan rijen bijenkorven. Veel activiteit is er niet en het gezoem ontbreekt. De regen houdt ze net zo binnen als de meeste mensen. Af en toe passeert een wandelaar, meestal iemand die toch de hond moet uitlaten. Het heeft iets sereens; de regen dempt de wereld.

En had ik al gezegd regen?

Eerste glimp van de burcht St. Petersberg

En dan, door de bomen heen, zie ik de eerste toren van de burcht St. Petersberg. Foto’s op internet tonen de hele burcht in volle glorie, maar dat moet of lang geleden zijn of met een drone op zonnige dagen. Tegenwoordig is alles dichtgegroeid: je vangt slechts glimpen op van de burcht tussen het groen door. Het maakt het bijna mystiek. Zeker met deze regen.

Na het laatste stuk in het bos daal ik over geasfalteerde weg weer af richting het dal, uiteindelijk toch goed voor zo’n 160 hoogtemeters die ik nu in de beentjes heb.

Terugblik in het dal

Terug in het dal werp ik nog één keer een blik over mijn schouder. Tussen de elektriciteitsmasten door tekenen de contouren van de burcht zich af tegen de berg. We hebben het vaak over windmolens die onder andere het uitzicht verstoren, maar die masten dan … ook dát is – net als bij ons – zonde van het landschap. Ik begrijp heus dat het waarschijnlijk niet anders kan, stroom moet nu eenmaal ergens vandaan komen. Maar mooi? Nee, dat wordt het nooit.

Even verderop word ik nog bewonderd – of beter gezegd: uitgebreid bekeken – door nieuwsgierige koeien en schapen. Ze lijken zich weinig aan te trekken van regen, masten of ruïnes. Het groeizame weer doet de rest: gewassen staan in strakke rijen in de natte aarde, frisgroen en vol belofte. De bijenkasten met de bijen die ik op meerdere plaatsen passeerde, staan al klaar om hun werk te doen zodra de zon zich weer laat zien.

Ondanks het weer voelt deze wandeling als een kleine ontdekkingstocht, precies wat je nodig hebt op een regenachtige dag.

Silz: een klein dorp met veel geschiedenis

Wie alleen door Silz heen rijdt, mist eigenlijk het verhaal achter het dorp. Silz ligt in het Oberinntal, tussen Telfs en Imst. Met iets meer dan 2.500 inwoners is het geen toeristische hotspot, maar juist dat maakt het aantrekkelijk. Geen massatoerisme, geen drukke winkelstraten maar wel bergen, landbouwgrond en een dorpsritme dat nog gewoon dorps aanvoelt.

De ligging aan de Inn bepaalde eeuwenlang het leven hier. Handel, landbouw en later ook kleinschalige nijverheid zorgden voor werkgelegenheid. Vandaag de dag speelt vooral het wintersporttoerisme een rol, met het bekende Kühtai als bekendste trekpleister binnen de gemeentegrenzen. In de zomer is het rustiger. Dan zijn het vooral wandelaars, fietsers en rafters die het water van de Inn opzoeken.

Bijzonder is ook de geschiedenis die verder reikt dan Tirol. In 1857 vertrokken meerdere families uit Silz naar Peru, waar zij het dorp Pozuzo stichtten. Tot op de dag van vandaag bestaan er contacten tussen beide plaatsen. Het zegt iets over de veerkracht van zo’n ogenschijnlijk klein dorp.

Beschermde gebieden zoals de Silzer Innau liggen letterlijk naast landbouwpercelen waar aardappelen en graan in keurige rijen groeien. Hier geen grootse gebaren, maar gewoon: leven tussen rivier, bos en berg.

De geschiedenis van burcht St. Petersberg

Boven Silz, op een heuvel die het dal rustig in de gaten houdt, ligt burcht St. Petersberg. Al sinds de 12e eeuw staat hij daar. Ooit gebouwd als stevig administratief bolwerk, bedoeld om orde te houden in het Oberinntal. Van hieruit werd recht gesproken, bestuurd en gecontroleerd. Macht had hier letterlijk uitzicht.

Door de eeuwen heen veranderde de functie net zo vaak als het landschap eromheen. De burcht deed dienst als rechtbank, als bestuurscentrum en later zelfs als ziekenhuis en ontspanningsoord. In 1893 ging het flink mis: brand. Wat overbleef was een ruïne. Maar keizer Frans Jozef I zag er blijkbaar nog steeds iets in en liet de boel opnieuw opbouwen.

Tegenwoordig wonen en werken hier de Reguliere Kanunniken van het Heilig Kruis. Geen ridders meer, geen rechters, maar stilte en bezinning. 

Conclusie

Het weer was dan misschien niet geweldig, de wandeling wel. Silz verraste me met rust, geschiedenis en kleine ontdekkingen die je op zonnige dagen misschien sneller voorbijloopt. Soms is een regenwandeling precies wat je nodig hebt ;)

Wil je overnachten in Silz of omgeving?

Blijven hangen in het Oberinntal is helemaal geen slecht idee. Of je nu kiest voor een knus pension in Silz, een appartement met uitzicht op de bergen of een hotel in de omgeving van Kühtai — wakker worden met dit landschap voor je deur is iets wat je eigenlijk niet moet overslaan.

Bekijk hier het actuele aanbod en prijzen en ontdek waar jij je wandelschoenen morgen weer aantrekt.

👉 Bekijk en vergelijk accommodaties in Silz en omgeving via Trivago.nl.